Jedzie Rowerek na spacerek….

Doskonale pamiętam jak uczyłam się jeździć rowerem „na dwóch kółkach”. Miałam na oko ze 4lata i pierwsze próby podejmowałam na rowerze, który mój starszy brat Daniel sam złożył ze starych części specjalnie dla mnie na tą okazję. Nie urodziłam się od razu rowerzystą, dlatego też jedna z moich pierwszych samodzielnych jazd dłuższych niż 1 minuta, zakończyła się kąpielą w kałuży, bo okazało się, że pod taflą wody ukryta była dziura w asfalcie. Był płacz, ale też śmiech i ochota na więcej rowerowych przygód. Niedługo po tym śmigałam już razem z dzieciakami dookoła osiedla. A później były już wyprawy poza miejscowość, sporadycznie jakieś rajdy, raz nawet „wyścig” Polska – Rosja, który zapamiętam do końca życia, bo zderzyłam się z rosyjskim radiowozem. ;)

Przedstawieniowo po raz drugi!

Poprzednie przedstawienie dzieci z mojej organizacji zrobiło furorę. Urywki pokazywano w telewizji, można było o nim przeczytać w gazetach. Wszystko dlatego, że udział w nim brały niepełnosprawne dzieci – w Armenii to coś nowego. Szybko pojawiła się okazja by zrobić drugie przedstawienie – również w prawdziwym teatrze, z prawdziwym sprzętem, wspaniałymi dekoracjami i strojami. Tym razem nie było o pszczołach, bo sponsorzy byli mieszani, ale motyw był podobny, bo Armenia ma tak duży problem z emigracją, że wszyscy starają się na to zwrócić uwagę.

Park Zakochanych :)

Na wielu blogach, które poczytuję pojawiały się już prawdziwie jesienne zdjęcia, które budziły we mnie tęsknotę za złotą porą roku. Ja już też kilka razy coś wspominałam o jesieni, ale jeszcze ani razu nie zaprezentowałam chociażby skrawka Erywania, który emanowałby jesienną aurą. Dzisiaj nareszcie już mam okazję wprowadzić was do zielono-złotawego Parku Zakochanych. :)

Yerevanyan Lich - Jezioro Erywańskie

Jako dziecko mazur bardzo lubię wodę w każdej postaci, zwłaszcza w postaci jeziora. Dlatego też, gdy po raz pierwszy zobaczyłam Jezioro Erywańskie z okna marszrutki wiedziałam, że kiedyś się tam wybiorę. Byłam nim całkiem podekscytowana i pytałam się nawet kilku znajomych, czy tam byli, zawsze jednak dostawałam zaprzeczające odpowiedzi. Przewodniki też nie nakarmiły mnie żadnymi informacjami na ten temat. Zaczęłam więc podejrzewać, że jezioro może być własnością prywatną, bo ładnie widać stamtąd Ararat, a to mogło sprawić, że ktoś zapragnął je mieć na własność. Pamięć jednak mi podpowiadała, że nie było tam żadnego ogrodzenia, co oznaczało, że zawsze mogę spróbować się tam dostać, a potem najwyżej udawać niezorientowaną turystkę z zachodu.

Hanrapetutyan Hraparak – Plac Republiki

Przejrzałam ostatnio swojego bloga od ‘deski do deski’ i doszłam do wniosku, że wprowadziłam tu trochę chaosu. Czasami w notkach, pojawiają się miejsca, czy nazwy dla mnie już dobrze znane, ale wam niekoniecznie. Dlatego też dzisiaj robię pierwszy krok w stronę względnego porządku i przedstawiam wam jeden z głównych punktów w Erywaniu – Plac Republiki, który został wspomniany już w tej notce.

Nie znasz dnia i godziny...

Kiedy w Erywaniu zaskoczy Cię polski akcent! Ten o to widoczny na zdjęciu zaskoczył mnie podwójnie! Wracałam  do domu z Placu Republiki jak zwykle zamyślona. Oglądanie popisu śpiewających fontann sprowokowało mnie do refleksji- zaczęłam się zastanawiać, jak długo wytrzymałabym w mieście, w którym nie ma rzeki, jeziora, czy morza. Ja bardzo lubię wodę... Zaczęłam sobie przypominać Gdynię, w której spędziłam 3 lata, Gdańsk i Sopot... Szłam tak i szłam, dopóki nie mignęło mi na budynku z boku logo Sopotu. "Eee tam! Zwidy!" - pomyślałam, ale odruchowo się cofnęłam i zdałam sobie sprawę, że żadne zwidy nie miały miejsca. Na budynku wisiał wielki plakat reklamujący wystawę polskiego artysty! ;)

Ale mi się dusza uśmiechnęła! ;) Nie zdążyłam jednak się wybrać na tą wystawę. W tygodniu pracowałam, a w następny weekend już jej nie było. :( Od tamtej pory częściej wybieram tą trasę, żeby wiedzieć o wszelkich nowinkach i móc pójść je podziwiać.

W Nowym Jorku Zakaukazia.

Nie ma bata! Na pewno nikt z Was nie będzie miał problemu z rozpoznaniem tego „motywu filmowego”, który teraz opiszę. „ Pani w średnim wieku/ młody mężczyzna/ nastolatka tuż po śniadaniu w pośpiechu zarzuca na siebie płaszcz/kurtkę/żakiet i zbiega po schodach. Trzaska drzwiami na klatce schodowej i czym prędzej gna do skraju chodnika zwanego krawężnikiem, by tam zatrzymać się, machnąć ręką i po chwili usadowić się wygodnie w taksówce.” I co? Oczywiście miałam rację – każdy z Was go kojarzy.